HUZUR’u Yazmak!
Gün boyu yüksek topuklu ayakkabılarım ile bir parçası olduğum kongrenin ardından, adeta toprağa basıyormuşum hissi veren, çoooookkkkk rahat sandaletlerim ile başlıyor huzura yolculuğum…
Gürültü ve patırtının ortasından sıyrılmış bedenim ve ruhum adete sükuneti ararcasına bırakıyor kendini, nehir boyunca uzanan yeşilliklerin ve sazlıkların arasındaki patika yola.
An itibari ile beni bu yolculuğa sokan rahatlamış ayaklarım, kalabalıktan uzaklaştıkça özgürleşen bedenim, gördüklerimin bende uyandırdığı duygularla zaman, zaman geçmişe giden beynim, pekte kirlenmemiş havayı en derinine çekmek isteyen ciğerlerim ve tüm bunlarla mutluluktan coşan kalbim.
“Huzur bu olsa gerek” diyorum içimden ve haykırıyorum ona “sendeyiiiiimmmmm”.
Tam olarak nerede miyim?
Taşı ve toprağı altın olan, fakat havası pekte iyi olmayan KOCA bir şehirden çok uzaklarda; alabildiğine yeeeeemmmmmyeşil golf sahaları, pekte el değmemiş ormanları, denize kadar uzanan nehri ile bana geeerrrçekten huzur veren Antalya’nın Serik ilçesine bağlı bir mahalle olan Belek’teyim.
M.Ö. 4. yüzyıla kadar uzanan geçmişi ile birçok uygarlığa ev sahipliği yapmış, gerek tarihi yerlere (Aspendos, Perge, Kurşunlu Milli Parkı) olan yakınlığı, gerekse 5 kilometreye yakın sahil şeridi ve her daim yeşilliğini koruyan çam ormanları ile Türkiye’nin golf merkezi olarak bilinen Belek’te olmak…
Sanırım ancak bu kadar “huzur verir” ve paylaşılır.
Yorumlar