Yoğun Bakıma İhtiyacım Vaaar!!!
Bundan yaklaşık 20 sene önce atandığım kurumda yoğun bakım hemşiresi olarak göreve
başladım. Ve yıllar öncesinden hala aklımda kalan büyük resim; üzerinde bir sürü kablonun
bulunduğu monitörler, solunum cihazına bağlı hastalar, ilaçların verilmesi için kullanılan
farklı cihazlar, alarmlar, koşuşturan insanlar, … ve ben bu büyük resimden çoook uzaklarda.
O an aklımdan geçen ise; “Sanırım burası bir uzay üssü olmalı”.
Yıllar yıllar sonra anladım ki; evet burası bir üs, çok kritik, özel insanlara bir süreliğine de
olsa destek sağlamak, eli ayağı olabilmek. Ve böylesine özverinin, disiplinin, ekip ruhunun
olduğu bu üste olmaktan duyduğum gurur. Anlatılamaz…
Hepimiz dönem dönem yaşamımızın bir ya da birkaç parçasında yoğun bakıma ihtiyaç
duyarız. Kimilerimiz; işimizde, ailemizde, ilişkilerimizde, … mutsuz anlar, günler, hatta aylar
yaşarız ve bu o kadar büyür ki, içinden çıkamadığımız bu süreçte gerçekten deşarj olmayı,
konuşmayı, paylaşmayı, yoğun bir ilgi ve desteği arar oluruz.
Kişinin hayata bağlılığının, bunu istemesinin çok önemli olduğu bu dönemde motivasyonun,
bazı şeyleri kabullenebiliyor olmanın etkisi, tartışılmaz. İçinde bulunduğumuz baskı, stres,
kaygı, korku, … dan kaynaklanan ve tek başımıza aşamadığımız, bir çıkış yolu
bulamadığımız bu süreçte; kendimizi uzman kişilere bırakıp, büyük resme uzaktan bütün
çıplaklığıyla bakıyor olabilmek, durum değerlendirmesi yapıp, bir yol haritası çizmek;
mutluluk ve huzurun olduğu bu yolda yoğun bakım ünitesinin kapısını ardına kadar açmak.
“Nasıl yaşamam gerektiğini anlamaya başladığımda, nasıl ölmekte olduğumu gördüm” L.V.
Yorumlar